Niektóre zasoby świątyni pochodziły bezpośrednio z darowizn króla. W okresie Nowego Państwa, gdy Egipt był u szczytu potęgi, darowizny te często pochodziły z jego łupów wojennych lub z danin składanych Egiptowi przez podległe mu państwa. Król mógł również pobierać różne podatki, które trafiały bezpośrednio do świątynnych skarbców. Część dochodów świątyni pochodziła od osób prywatnych, które oferowały im ziemię, niewolników lub inne dobra w zamian za składanie ofiar i odprawianie rytuałów mających podtrzymać ich dusze w życiu pozagrobowym.

thumb|alt=Relief showing two kneeling people carrying trays piled with plants, jars of liquid, and food|Wklęsłorzeźba przedstawiająca personifikacje prowincji Egiptu składające ofiary bogom. Świątynia grobowa Ramzesa II w Abydos. XIII wiek p.n.e. Znaczna część przychodów świątyni pochodziła jednak z jej własnych zasobów. Obejmowały one duże połacie ziemi położonej poza jej murami, czasami w zupełnie innym regionie kraju niż sama świątynia. Najważniejszym rodzajem dóbr świątynnych była ziemia uprawna rodząca zboże i owoce, pozwalająca na produkcję wina oraz utrzymująca stada bydła. Świątynia zarządzała tymi ziemiami bezpośrednio, dzierżawiła je rolnikom w zamian za część pozyskanych z nich płodów rolnych lub zarządzała nimi wspólnie z administracją królewską.