W latach 1923–1925 ponownie dyrygował orkiestrą Teatru Wielkiego. Od 1925 do 1932 był prezesem Związku Muzyków, w latach 1924-1926 - prezesem Związku Artystów Scen Polskich. Założył schronisko dla aktorów-weteranów w Skolimowie. Latem 1927 dyrygował orkiestrą w Ciechocinku. Od 1928 był sprawozdawcą muzycznym Epoki. Był posłem na Sejm II kadencji z listy BBWR z okręgu wyborczego nr 20 (Kielce). Zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych. W 1929 został członkiem Wielkiej Loży Narodowej Polski[cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.hdl_11089_3873/c/05-stawiszynska.pdf A. Stawiszyńska, "Łódzka Orkiestra Symfoniczna czasów Wielkiej Wojny w recenzjach Feliksa Halperna" ACTA UNIVERSITATIS LODZIENSIS FOLIA LITTERARIA POLONICA 2 (20) 2013].

Od stycznia 1932 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego (od lipca 1932 do grudnia 1934 razem z Zygmuntem Mossoczym). Od kwietnia 1933 do grudnia 1934 był kierownikiem muzycznym Polskiego Radia. Dyrygował gościnnie m.in. w Sofii (1921), Palermo, Trieście (1922), Gdańsku, Zakopanem (1931). Drugą wojnę światową przeżył w Warszawie nauczając prywatnie muzyki. 15 marca 1944 dyrygował Cyrulikiem sewilskim na inaugurację Teatru Powszechnego w Krakowie. W 1945 był in­spektorem orkiestr kolejowych w Ministerstwie Komunikacji.