Motyw Agonii Chrystusa był często przedstawiany na predellach ołtarzowych. Były to jednak obrazy niedużych rozmiarów. Londyńska Modlitwa w Ogrójcu nie mogła powstać z myślą o umieszczeniu jej w nastawie ołtarza. Obraz mógł być jednak zainspirowany tego typu malarstwem. Podobny rodowód mogła mieć Modlitwa w Ogrójcu Andrei Mantegni, autorstwa szwagra malarza, powstała w mniej więcej tym samym okresie. W późnych latach pięćdziesiątych XV wieku, Mantegna pracował nad Poliptykiem San Zeno, w którego predelli przedstawiona została scena Agonii ChrystusaModlitwa w Ogrójcu, Andrea Mantegna, 1457–1459, tempera na drewnie, 71×94 cm, Musée des Beaux-Arts w Tours.. Historycy sztuki dopatrują się cech wspólnych między londyńską Modlitwą w Ogrójcu Belliniego i sceną z predelli z Tours.
Dobrymi kompendiami dotyczącymi zapożyczeń i próbnych rysunków, z których mógł czerpać Giovanni Bellini, są „szkicowniki” autorstwa ojca malarza Jacopo Belliniego oraz zatrudnionych w jego warsztacie () malarzy. Giovanni zapewne miał do nich dostęp. Jeden ze szkicowników znajduje się w Muzeum Brytyjskim w Londynie, drugi w Luwrze. Z zawartego w nich materiału wynika, że Jacopo Bellini był zainteresowany tematem Agonii Chrystusa. Zastanawiał się, jak umieścić osobę Zbawiciela w scenerii.