Jacopo nie pozostawił jednak rysunków nieba ani prób wyrażenia przeżycia za pomocą otaczającej podmiot natury. Nie zachowały się też żadne sugestie dotyczące religijnego aspektu przedstawienia sceny, jej duchowego znaczenia. A to są właściwie trzy rzeczy, które czynią londyńską Modlitwę w Ogrójcu Belliniego obrazem tak wybitnym.
Nic nie wyklucza dewocyjnego przeznaczenia dzieła. Nie powstało jednak dla żadnej świątyni, nie mogło być pomyślane jako predella. Zdaniem historyk sztuki Caroline Campbell, powstało dla osoby, która chciała przy nim medytować, modlić się, ale również zaspokoić swoje zapotrzebowanie na piękno, potrafiła docenić artystyczne zdolności autora. Zamawiający wierzył, że artysta jest w stanie uczynić wydarzenie obecnym dla niego tu i teraz, na wyciągnięcie ręki, najwierniej, jak to tylko w sztuce jest możliwe. Belliniemu udało się przywołać przeszłość, umieścić ją w teraźniejszości, by wpłynęła na przyszłość.
Opis obrazu Giovanni Bellini połączył krajobraz, wydarzenie i emocje z nim związane w utwór bardzo wizualny, osobisty, a jednocześnie przemawiający w sposób odmienny za każdym razem, gdy się na niego patrzy. Londyńska Modlitwa w Ogrójcu Belliniego to skrót perspektywiczny.