Od lipca 1942 był zastępcą szefa Sztabu Generalnego. Uczestniczył w planowaniu wielkich operacji wojskowych, m.in. w bitwie pod Stalingradem, był na froncie celem udzielenia praktycznej pomocy wojskom. W 1943 został ciężko ranny podczas kolejnej delegacji do oddziałów Frontu Południowo-Zachodniego podczas walk o Charków. Generał porucznik (1943). W lipcu 1945 został zastępcą dowódcy wojsk Frontu Zabajkalskiego. Przygotował i osobiście poprowadził operację desantową, aby zdobyć bazę morską Port Artur. Był pierwszym radzieckim komendantem Port Artur.
Po wojnie ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego (1950), pełnił funkcję I zastępcy Naczelnego Dowódcy Obrony Powietrznej kraju (1955-1956), był dowódcą Sił Obrony Powietrznej Okręgu Bakijskiego (1956-1959), zastępcą szefa Sztabu Generalnego (1959-1965), komendantem Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego (1965-1968). Generał armii (1961). Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR V i VI kadencji.
Został odznaczony Orderami Lenina (trzykrotnie), Orderem Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie), Suworowa I stopnia i II stopnia (dwukrotnie), Kutuzowa I stopnia, Wojny Ojczyźnianej I stopnia, Czerwonej Gwiazdy i innymi.