niχno, greχ, meχ, ale z drugiej strony čeli, gra, bolfa, oref i regularnie bef, befme, befte, przejście prasłowiańskiej nosówki *ǫ w ă, np. păt, răka, zăbi, găba, ślady przejścia *ę w *ǫ także po innych spółgłoskach palatalnych niż j, np. čădo < psł. *čędo, przejście *l̥ w ol, jak w języku literackim, np. volk, solza lub solʒa, zachowanie sonantycznego charakteru *r̥, np. pr̥sti, vr̥f, vr̥vot zanik międzysamogłoskowego d, g i v, np. toar, čoek, w związku z tym kontrakcja samogłosek, np. glava > glaa > glā, wskutek wypadania spółgłosek i asymilacji samogłosek powstał fonemiczny iloczas, np. toar > tōr, smea > smea > smē, maala > māla, sekogaš > sekoaš > sekōš, grupa cu- zamiast cv-, np. cut ‘kwiat’.
Do cech morfologicznych należą zaś: zaimek jaska ‘ja’, imiesłów przysłówkowy uprzedni typu vikaeščem lub ściągnięte vikēščem w Ochrydzie i typu vikaešḱum w okolicznych wsiach. przyrostek -iče dla rzeczowników żeńskich, użycie trojakiego rodzajnika, częste stosowanie form aspektu dokonanego, końcówki czasu teraźniejszego są następujące: -am, -š, -t, a dla liczby mnogiej -me, -te, -ēt, szczególnie charakterystyczna jest ostatnia z nich -aet > -eet > -ēt, np. vikēt, nosēt, berēt, aoryst i imperfekt z wykładnikiem -f-, np. rekof, rekofme, rekofte, a w 3. os. l. mn.