z wyjątkiem dialektów Trynu i Bełogradczik, gdzie rozwinęły się w č i dž (np. sfeč, noč, prédža), przejściowy do wspólnego serbskiego ć i đ; iewielka część dialektu Samokow, gdzie podają šč i ždž oraz pas wzdłuż granicy z Macedonią Północną na zachód od Kiustendił, gdzie obraz jest mieszany, z št i żd używanymi w niektórych wioskach, ḱ, ǵ w innych i č, dž na trzecim.Bulgarian Dialectal Atlas / Български диалектен атлас. Обобщаващ том. I-III. Фонетика, Акцентология, Лексика.София, Книгоиздателска къща „Труд”, 2001. Pages 208, 211 & 216 http://ibl.bas.bg/lib/bda/#page/3/mode/1up]Стойков, Стойко: Българска диалектология, Акад. изд. "Проф. Марин Дринов", 2006, pp. 159-162 (po bułgarsku) słabe nasilenie redukcji samogłosek wywołanej akcentem, silnej w gwarach wschodniobułgarskich, wtórna miękkość spółgłosek wywołana jotowaniem, np. trъ́n’e, cvék’e, brák’a, grózg’e < psł. *trьnьje, *cvětьje, *bratьja, *grozdьje, brak spotykanego w gwarach wschodniobułgarskich zmiękczenia spółgłosek przed samogłoskami przednimi, a także zachowania miękkości w wygłosie. z reguły brak redukcji samogłosek, z wyjątkiem południa i północnego wschodu (co ciekawe, Dialekty torlackie zwykle mają redukcję samogłosek),Bulgarian Dialectal Atlas / Български диалектен атлас. Обобщаващ том. I-III.