kȍrēn, glȅdā, vȉdī, dìvljī, rozwój *ě w e (ekawica), np. svêt, grê, smējȁt se < psł. *světъ, *grěxъ, *smějati sę, szczególnie konsekwentny na południu, np. nésam, greȍta, sekȉra wobec północnego nísam, griȍta, sikȉra, zanik χ (jak w większości dialektów sztokawskich), np. lâd, grê, mȕa, ȕo < psł. *xoldъ, *grěxъ, *muxa, *uxo. brak nowszej palatalizacji we wtórnych grupach stj, zdj, np. lisje, grôzje, wobec literackiego lišće, grôžđe, częsta metateza grup sj i zj, np. grôjze, klâjse, lîjse, powstanie nowego fonemu ʒ (dz), np. ʒvêzda, ʒvêr < *zvězda, *zvěrъ, a także w wyrazach dźwiękonaśladowczych, np. ʒipȁt ‘skakać’, ʒrcnut ‘ukłuć’.
Spośród innowacji w morfologii należy wymienić: bezokolicznik skrócony o -i, np. doć, kazat, zlanie się miejscownika liczby mnogiej z dopełniaczem, a nie celownikiem i narzędnikiem, np. kȍliko gȍdina ‘ile lat’, po šûma ‘po lasach’, czas przyszły z nieodmienną partykułą će (pochodzącą od formy 3. os. l. poj.), np. će mu kažemo ‘powiemy mu’, co nawiązuje do gwar torlackich i ogólnie grupy bułgarsko-macedońskiej, ograniczenie deklinacji, między innymi wypieranie narzędnika przez biernik z przyimkiem sas ‘z’, np. udȁri sas onû matȉku ‘uderzy tą motyką’, nieodróżnianie przypadków miejsca od przypadków kierunku, np.