u kuću, co znaczy ‘w domu’ lub ‘do domu’, w zależności od kontekstu, uogólnienie końcówek twardotematowych w deklinacji, np. ovem čoveku, po belem svetu, s onem, žene wobec literackiego ovim čoveku, po b(ij)elim sv(ij)etu, s onim, ženi.
Archaizmami w morfologii są natomiast: obecność enklityk zaimków osobowych 1. i 2. osoby liczby mnogiej ni, vi w celowniku i ne, ve w bierniku, formy przymiotników stopnia wyższego z sufiksem -ši, np. živši, belši, formy przysłówków stopnia wyższego typu starej, szerokie użycie aorystu, nieco rzadsze, choć wciąż żywe użycie imperfektu.
W leksyce charakterystyczne są liczne turcyzmy, oprócz tego zapożyczenia z języka albańskiego i rumuńskiego.
Zobacz też dialekt szumadyjsko-wojwodiński dialekt wschodniohercegowiński dialekt czarnogórski dialekt prizreńsko-południowomorawski
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki Serbii Kategoria:Języki Kosowa