Olga Fiodorowna na wieść o decyzji syna doznała załamania nerwowego i udała się na Krym dla podreperowania zdrowia; jednak zmarła na atak serca jeszcze w czasie podróży. Okoliczności tej śmierci ściągnęły na Michała Michajłowicza oskarżenia rodziny o narażenie na szwank delikatnej natury matki. Wzbroniono mu więc wzięcia udziału w jej pogrzebie. Został też zobowiązany przez cara do udania się na emigrację.
W 1892 r. małżeństwo przyjęło zaproszenie wuja Zofii von Merenberg, Adolfa, wielkiego księcia Luksemburga. Tam otrzymała dla siebie i swojego przyszłego potomstwa tytuł hrabiny de Torby. Początkowo zamieszkali w Wiesbaden, aby następnie osiąść w Cannes. Michał Michajłowicz utrzymywał dom z dochodów osiąganych z własności rozlewni wody i zakładu uzdrowiskowego w Bordżomi. Pozwoliło mu to na wygodne życie oraz zaangażowanie się w inwestycje handlowe, działalność charytatywną i wspieranie kultury, m.in. budowy cerkwi w Cannes oraz współorganizacji klubu golfowego. Wobec wojny rosyjsko-japońskiej (1904–1905) zorganizował tam szpital dla rannych oficerów. Od 1903 r. ocieplają się stosunki Michała Michajłowicza z najbliższą rodziną. Wakacje letnie chętnie spędzają w jego francuskiej rezydencji siostra, Anastazja oraz brat Aleksander.