Broń w wersji lotniczej była wyposażona zarówno w spust ręczny i urządzenie do instalacji synchronizatora, co umożliwiało montowanie karabinu zarówno na stanowiskach ruchomych, jak i strzelających przez tarczę śmigła. Podajniki taśmy i donośniki można było instalować zarówno w wersji lewo- jak i prawostronnej, co ułatwiało montowanie karabinów w parach z dosyłaniem nabojów z przeciwnych stron. Wersje dla piechoty miały kolbę i chwyt pistoletowy, można je było montować na dwójnogu lub trójnogu.
Wczesny model 1918 karabinu Darne zasilany był brytyjską amunicją kal. 7,7 mm, ważył ok. 8,4 kg i miał szybkostrzelność ok. 800 strz./min. Darne model 1929 strzelał standardową francuską amunicją kal. 7,5 mm z szybkostrzelnością rzędu ok. 1100–1200 strz./min, przy tych samych wymiarach i ciężarze.
Użytkownicy – 150 sztuk – 1200 sztuk – zdobyczne francuskie – ponad 6000 sztuk – kupione dla lotnictwa w 1934 roku – 2500 sztuk – 1000 sztuk W 1934 roku Brytyjczycy testowali km Darne jako następcę karabinu Lewisa dla obserwatorów lotniczych.