Wojna rosyjsko-turecka 1710–1711 (1713) – wojna pomiędzy Carstwem Rosyjskim a Imperium Osmańskim, będąca częścią III wojny północnej, rozegraną na teatrze południowoeuropejskim.
Przyczyny Po zwycięstwie wojsk rosyjskich w bitwie pod Połtawą w 1709 roku i powtórnym zainstalowaniu przez Rosjan Augusta II w Rzeczypospolitej, król Szwecji Karol XII schronił się na terytorium tureckim (najpierw w Oczakowie, potem od 4 sierpnia 1709 roku na kilka lat w Benderach). Król szwedzki, nie złamany porażką, snuł plany nowej ofensywy na Rosję, tym razem z wykorzystaniem wojsk turecko-tatarskich. W celu nakłonienia sułtana Ahmeda III do wojny, jeszcze latem 1709 roku wysłał do Stambułu swoich reprezentantów (Martina Neugebauera i gen. Stanisława Poniatowskiego). Ich zadanie okazało się niełatwym ze względu na kryzys przywództwa, jaki przeżywała wówczas Turcja. Sułtan stronił od spraw politycznych, ster rządów cedując na wielkich wezyrów, ci natomiast zmieniali się w tym czasie wyjątkowo często (w ciągu 5 lat pobytu Karola XII w Turcji było ich kolejno aż siedmiu), a ponadto różnili się bardzo w swym podejściu do relacji z Rosją. Zwolennikiem wojny był z pewnością chan krymski Dewlet II Girej. Przez ponad rok w Stambule trwały intrygi i gry polityczne mające na celu wywołanie wojny turecko-rosyjskiej.