W lutym 1711 roku na Ukrainę Prawobrzeżną ruszyła wspólna wyprawa kozacko-tatarsko-polska, którą dowodzili Filip Orlik, Józef Potocki oraz syn chana krymskiego. Jej celem było wzniecenie powstania kozackiego przeciwko okupacyjnym wojskom rosyjskim (stąd Tatarzy mieli powstrzymać się od grabieży ludności cywilnej). Sojusznicza armia po początkowych sukcesach dotarła do Białej Cerkwi, nie potrafiła jednak zdobyć tej twierdzy. W szeregi Tatarów wdarło się rozprężenie i zniechęcenie, wreszcie wycofali się zupełnie, paląc wsie i biorąc ludność w jasyr. W ślad za nimi odeszli również Kozacy, a część oddziałów polskich ruszyła w kierunku Litwy. Niepowodzenie na Ukrainie nie miało jednak większego znaczenia, do decydującego starcia miało bowiem dojść na terenie Mołdawii.
Dnia 25 lutego (8 marca kalendarza juliańskiego) 1711 roku w Moskwie uroczyście proklamowano wojnę z Turcją. W marcu 1711 roku wielka armia turecka na czele z wezyrem Mehmedem Baltadżim Paszą wyruszyła spod Adrianopola na północ. Wezyr, przerażony wieściami o potędze wojsk rosyjskich (które w czerwcu przekroczyły Dniestr i ruszyły w kierunku Prutu), a rozpuszczanymi przez hospodara mołdawskiego, zatrzymywał się pod lada pozorem.