Przyspieszenie marszu nastąpiło dopiero po wykryciu zdrady hospodara i pod wpływem ponagleń Stanisława Poniatowskiego (którego rad – jako posła Karola XII – wezyr był zmuszony słychać z rozkazu sułtana). Pod koniec czerwca Turcy przeszli most na Dunaju (w okolicy Isakczy) i połączyli się z Tatarami Dewlet Gireja II. W tej sytuacji konne siły przednie wojsk rosyjskich pod wodzą feldmarszałka Borysa Szeremietiewa, operującego dotąd wzdłuż lewego brzegu Prutu, a którego zadaniem było opanowanie przepraw na Dunaju, skierowały się z powrotem na północ, w kierunku na Jassy. Po sforsowaniu Prutu siły te 14 (3) lipca dołączyły do głównej armii rosyjskiej pod dowództwem cara Piotra I (która liczyła teraz 40 tysięcy lub więcej żołnierzy).
Tymczasem po połączeniu z Tatarami wojsko tureckie (100 tysięcy lub więcej) zatrzymało się na kilkudniowy postój, a wezyr z chanem wysłali zaproszenie do Karola XII aby przybył do nich z Benderów na naradę wojenną. Ten jednak, drażliwy na punkcie swej królewskiej godności, odmówił, uznając że brak w tureckim obozie osoby sułtana wyklucza też i jego obecność. Zarówno wezyr, jak i chan, uznali to za zniewagę stając się odtąd nieprzejednanymi wrogami szwedzkiego króla. Następnie siły obydwu stron wznowiły marsz. Rosjanie zdążali na południe prawym brzegiem Prutu, Turcy na północ, lewym brzegiem tej rzeki.