Skutki Dnia 23 (12) lipca 1711 Piotr I zmuszony był podpisać pozornie niekorzystny dla siebie traktat prucki, na mocy którego Rosja zwracała Turcji Azow i zobowiązała się do zburzenia kilku twierdz nad Morzem Azowskim (m.in. Taganrogu, Bogorodicku i Kamiennej Łachy). Ponadto Rosja zrzekała się zwierzchnictwa nad Kozaczyzną Zaporoską (przechodzili pod protekcję Turcji), deklarowała ewakuowanie swoich wojsk z Rzeczypospolitej i nie mieszanie się w jej wewnętrzne sprawy. Oferowała wolny przejazd dla Karola XII przez swoje terytorium i miała zlikwidować swoje stałe przedstawicielstwo dyplomatyczne w Stambule. Jako zakładników car przekazał Turkom Piotra Szafirowa (głównego negocjatora rozejmu) oraz pułkownika Michaiła Szeremietiewa (syna feldmarszałka Borysa). W zamian za to Rosjanie uzyskali możliwość wycofania się z Mołdawii (wraz z hospodarem Kantemirem) ku granicy na Dniestrze. Odwrót sił rosyjskich odbywał się pod osłoną tureckiej eskorty chroniącej wojsko carskie przed napadem Tatarów niezadowolonych z zawarcia rozejmu (spustoszone zostało wówczas także polskie pograniczeLeszek Podhorodecki, Chanat Krymski, Warszawa 1987, s. 243).