Teatr, którego nie było – debiut poetycki Kazimierza Grochmalskiego wydany w 2016, w którym pisarz kontynuuje indywidualny język twórczy „kompozycji komediowej”.
Poeta w debiucie konsekwentnie nawiązuje do autorskiego stylu artystycznego (idei „Człowieka Komicznego”), koncepcji twórczej opisanej m.in. przez krytyków sztuki w brytyjskim The Observer: Grochmalski bawi się strumieniem obrazów sugerujących naprzemienną nadzieję i rozpacz, słowiański fatalizm.
Twórczą konsekwencję naprzemienności nadziei i rozpaczy, pompatyczności i groteskowości, jak w dramaturgii Witolda Gombrowicza, zauważyła również w poezji Grochmalskiego polska krytyka: Jego twórczość poetycka charakteryzuje się zaskakującą wizją gombrowiczowskiej koncepcji świata, jednocześnie wskazując jakie błędy występują w strukturach społecznych. Groteska językowa w celu budowania nowego konstruktu, doświadczenia nabyte poprzez uczestnictwo w życiu teatralnym zaważyły na kształtującym się stylu literackim pisarza-animatora kultury: pompatyczne wejścia, zakrzywienie perspektyw, dynamiczna narracja oraz wielowarstwowość kontekstu i treści w wierszach.