obsunął się o jedną lokatę po ataku Guido Carlesiego, który złamał tradycję „etapu przyjaźni”. W 1962 roku nie wygrał żadnego etapu Tour de France i w klasyfikacji generalnej zajął 9. miejsce; słabszy start miał związek z „formułą narodową” tej edycji – pochodzący z małego kraju Gaul nie mógł liczyć na wsparcie równie silnej drużyny jak jego włoscy, francuscy czy hiszpańscy rywale. Ostatni raz wystartował w Tourze w 1963, nie kończąc wyścigu; pod koniec kariery był ponadto trzeci (1960) i czwarty (1961) w Giro d’Italia.
Ponadto odniósł zwycięstwa w Tour de Luxembourg (1956, 1959, 1961). Wygrał również m.in. Circuit des 6 Provinces (1954) i Tour du Sud-Est (1955).
Po zakończeniu kariery W 1963 roku zdecydował się zakończyć karierę sportową; podjął jeszcze nieudaną próbę powrotu do kolarstwa dwa lata później. Przez pewien czas prowadził kawiarnię w centrum miasta Luksemburg, następnie przeniósł się na prowincję, gdzie spędził niemal ćwierć wieku. W 1989 roku został zaproszony do udziału w uroczystościach związanych z przejazdem Tour de France przez Luksemburg;