Traktat o marionetkach – druga książka poetycka Kazimierza Grochmalskiego, wydana po debiucie Teatr, którego nie było, wydana w 2018, w którym pisarz rozwija autorski koncept języka twórczego „kompozycji komediowej”. Utwór poetycki Grochmalskiego nawiązuje do idei dramaturgicznej teoretyka kultury europejskiej Heinricha von Kleista i jego słynnej monografii pt. „Traktat o marionetkach”.
Poeta stawia diagnozę, iż we współczesnym świecie „poezja nie jest już medium”, co stanowić ma nowy cenzus, początek nowej recepcji sztuki, może nawet początek nowej epoki. Jak twierdzi Mateusz Zimny w książce „Słowiański fatalizm. O literaturze Kazimierza Grochmalskiego” pod redakcją Dawida Junga: Grochmalski zdaje się wie więcej, wnikliwiej obserwuje. I czuje więcej. Pisze deklaratywnie, na przekór literackim modnisiom: poezja jest stanem. To niemalże norwidowski topos szukania nominant poza leksyką/leksykami, kontynuacja poszukiwania wielkości w Człowieku poprzez odnowę języka i kultury jako doświadczenia wspólnotowego (w czasie i przestrzeniach geograficznych) – to zdaje się filozoficzne credo Grochmalskiego, ego permanentna ars poetica kompilująca idee offowego teatru z otwartością literatury, na przekór zuniformizowanym standaryzacjom popkultury. Stąd w „Traktacie o marionetkach” musiały pojawić się dwa kolejne ważkie pytania.