Wyrostki kolczyste ogólnie zmierzały prosto do góry, jak u innych Caseidae, odmiennie niż u Ruthenosaurus. Wyrostki kolczyste odcinka grzbietowego i ogonowego miały smukłe końce (autapomorfia). 3 kręgi krzyżowe i bliższe kręgi ogonowe miały trzony krótkie a szerokie. Werneburg et al. widzą tu podobieństwo do Ruthenosaurus, a różnicę z Cotylorhynchus romeri. Natomiast w odróżnieniu od obydwu tych rodzajów pierwszy kręg krzyżowy miał wyrostek kolczysty bardzo wysoki, podobnie pierwszy kręg ogonowy. Podobne występowały u “Cotylorhynchus” hancocki. Wyrostki kolczyste kręgów krzyżowych i proksymalnych ogonowych w przekroju poprzecznym miały ostre zwężenie powodowane cienkim, kilowatym wyrostkiem odchodzącym powyżej prezygapofyzy i biegnącym w górę wzdłuż całej pionowej krawędzi wyrostka kolczystego (autapomorfia). Pierwsze żebro krzyżowe cechowało się wąskim końcem (autapomorfia). Kręgi ogonowe środkowe miały długie trzony, wydłużone za postzygapofyzami, zaś wyrostki kolczyste miały niskie, co odróżnia rodzaj od Alierasaurus.