Gwara karaszewska, gwara Karaševa () – odmiany języka serbsko-chorwackiego używane przez Karaszewców zamieszkujących siedem wsi rumuńskiej części Banatu – Karaševo, Ravnik, Lupak, Klokotič, Nermić i Jabalče, najpewniej od XV wieku. Są klasyfikowane jako część narzecza torlackiego jako poddialekt dialektu timocko-łużnickiego lub jako samodzielny dialekt. Należą do grupy gwar z zachowanym prasłowiańskim *ě (jaciem).

Z uwagi na liczne elementy językowe obce obszarowi serbsko-chorwackiemu, a nawiązujące do grupy bułgarsko-macedońskiej, przypuszcza się, że praojczyzna Karaszewców leżała w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru bułgarskiego, a więc najpewniej na obszarze przejściowych gwar torlackich.

Cechy językowe Charakterystycznymi cechami fonetycznymi gwary Karaszewców są: akcent wyrazowy nietoniczny, pozbawiony iloczasu, cofnięty z końcowej sylaby krótkiej, np. žέna, rúčak, mə́gla, tə́ma, zaś zachowany na końcowej długiej, np. kupovál, stojí, prodám, przejście prasłowiańskich jerów *ъ, *ь w odrębny fonem ə (szwa), np. mə́gla ‘mgła’, dən ‘dzień’, vrábəc ‘wróbel’ (akut oznacza akcent wyrazowy), jedynie w Ravniku i części Karaševa jery dały e, np. méša ‘msza’, sidén ‘dzisiaj’, stéklo ‘szkło’, zachowana pod akcentem wąska wymowa *ě (jać), np. pobẹ́gli, dẹ́dica, dẹ́ ‘gdzie’, zaś poza akcentem wymawiane jest jak i, np.