člóvik (ale w dopełniaczu človẹ́ka), biží, rizánci, a przy tym kontynuant jacia jest odrębnym fonemem od dawnych *e i *ę, które wymawiane są szeroko, np. lεt ‘lód’, rεt ‘porządek’, prasłowiańskie *tj i *dj kontynuowane przez miękkie ť i ď (wobec literackich afrykat ć i đ), zachowane jest sonantyczne l̥, ewentualnie rozwija się w połączenie ze szwą, np. bĺ̥va ‘pchła’, jábl̥ka ‘jabłko’, žə́lč ‘żółć’, və́lna ‘wełna’, zachowane jest także -l w wygłosie sylaby, np. dal, bil, typowo sztokawskie przejście psł. *vъ-, *vь- w u-, np. únuk < psł. *vьnukъ, głoska *χ jest niekiedy zachowana na początku wyrazu, np. χítər, występuje afrykata ʒ (dz), np. ʒvẹ́zda, ʒvóno, szczególnie częsta w wyrazach pochodzenia rumuńskiego, grupa čr- rozwinęła się z pojawieniem się dodatkowej samogłoski, np. čεrẹ́šńε ‘czereśnia, por. trześnia’, čεrẹ́vo, čə́rn, na końcu wyrazów dochodzi do ubezdźwięcznienia, jednak grupy typu -st nie upraszczają się do -s, np. grost.