Do charakterystycznych cech morfologii gwary karaszewskiej należą: końcówka -im odmiany zaimków i przymiotników męskich i nijakich w miejscowniku liczby pojedynczej, np. dobrím, narzędnik liczby pojedynczej rzeczowników rodzaju męskiego i nijakiego na -am, np. človẹ́kam, srέbram, końcówki -ovε, -εvε w mianowniku liczby mnogiej, np. brẹ́govε ‘brzegi’, grẹ́jεvε ‘grzechy’, kral’έvε ‘królowie’ co zbliża do końcówek macedońskich i bułgarskich -ове wobec , częsta końcówka zerowa w dopełniaczu liczby mnogiej, np. koń, žεn, końcówka -am celownika liczby mnogiej wszystkich rodzajów, np. krávam, końcówka -i biernika liczby mnogiej rodzaju męskiego, np. čini bunari, miejscownik liczby mnogiej równy dopełniaczowi, np. po brigóv ‘w górach’, formy rzeczowników rodzaju męskiego na -a łączą się ze wszystkimi liczebnikami, stopniowanie analityczne z przyrostkami po- i naj-. rzadki aoryst, rzadki, zanikający bezokolicznik, o końcówce -ti, -ći, czas przyszły tworzony z czasownikiem posiłkowym lam ‘chcę’, np. lam da popẹ́vam ‘będę śpiewać’, tryb rozkazujący o końcówce 2. osoby liczby mnogiej -ẹtε, np. idẹ́tε ‘idźcie’.
Składnia wykazuje znaczne wpływy rumuńskie, należą do nich: enklityki w położeniu proklitycznym, np. smo sε nazdrávili, celownik posesywny typu nέna slúgi mojέmu ‘ojciec mojego sługi’.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki Rumunii