Język ponosakan (a. ponasakan, ponosaken, ponosokan), także: belang, tou-bélang (a. toöembélang) – prawie wymarły język austronezyjski, który był używany w rejonie miasta Belang w indonezyjskiej prowincji Celebes Północny (w północno-wschodniej części wyspy Celebes).
Jest przedstawicielem języków filipińskich. Ze względu na swoją lokalizację bywa zaliczany do języków minahaskich (w ujęciu geograficznym). Niemniej jest wyraźnie bliżej spokrewniony z językiem mongondow bądź wręcz chodzi o jego dialekt. W 1925 r. N. Adriani określił go jako archaiczną odmianę mongondow. Spośród języków gorontalo-mongondow wyróżnia się konserwatywnym charakterem gramatyki i fonologii. Lud Ponosakan miał przybyć z regionu Mongondow, w okresie konfliktu między Minahasa a Mongondow; według miejscowego folkloru Mongondow i Ponosakan to siostrzane grupy etniczne, przy czym Mongondow wyemigrowali dalej na zachód.
Jego użytkownicy zamieszkiwali cztery główne miejscowości: Belang, Borgo, Buku i Tababo, a po części również wieś Molompar, którą dzielili z użytkownikami języka ratahan. Znalazł się pod presją malajskiego miasta Manado (lingua franca) i indonezyjskiego (wykorzystywanego w edukacji). Rozpowszechniły się małżeństwa mieszane, m.in. z grupami Gorontalo i Minahasa.