O małej roli, jaką Siemowit odegrał względem pozostałych władców, może sugerować brak dokumentów informujących o dokładnej dacie śmierci czy miejscu pochówku, jednakże bardzo prawdopodobne jest to, że mógł zostać pochowany w Gliwicach.
Obszar księstwa gliwickiego pokrywał się z istniejącą wówczas kasztelanią; według niektórych historyków samo księstwo mogło należeć do kasztelanii toszeckiej, chociaż w opracowaniach Stanisława Arnolda, Hermanna Neulinga czy Zygmunta Wojciechowskiego nie ma żadnej wzmianki potwierdzającej tę tezę.
Kasztelania gliwicka odpowiadała powierzchni samego księstwa. Rzeka Bytomka oddzielała diecezję krakowską od wrocławskiej i stanowiła granicę między księstwem bytomskim a gliwickim. Płynęła ona w stronę południowego zachodu, więc w granicach kasztelanii znalazły się: Stare Dębieńsko, Leszczyny, Wilcza, Rudy (Raciborskie) i Pilchowice. W tym rejonie w skład kasztelanii wchodziły Bargłówka i Sierakowice. W zachodniej części terytorium gliwickiego znalazły się: Rachowice, Kozłów, Brzezinka, Niepaszyce i Łabędy, które leżały po drugiej stronie rzeki Kłodnicy, gdzie księstwo gliwickie graniczyło z kozielskim. Do północnej części terytorium przynależały: Przyszówka, Szałsza i Czekanów.