Po śmierci Siemowita doszło do sporu o własność terytoriów. Według Jerzego Horwata Gliwice otrzymała wówczas Eufemia, córka księcia Bolka bytomskiego. W 1364 wyszła za mąż za Wacława, księcia niemodlińskiego, a po jego śmierci za Bolka III, księcia ziębickiego, który był jednym z najuboższych władców śląskich. Z tego też powodu Eufemia miałaby zawrzeć układ z Konradem II (za pośrednictwem księcia oświęcimskiego Jana I oraz księcia brzeskiego Ludwika), który dotyczył sprzedaży części Gliwic za 1500 groszy praskich. Prawdopodobnie wówczas drugą połowę miasta z zamkiem otrzymał Jan I, książę oświęcimski, około 1370. Były to wydarzenia, które zapoczątkowały trwający 110 lat podział Gliwic i ziemi gliwickiej. Nie zachował się jednakże żaden akt prawny dotyczący tej kwestii, którą potwierdza wyłącznie dokument związany z przekazaniem części majątków przez gliwiczan na szpital w Opolu. Owe należności były płacone przez mieszczan z tej części miasta, która znajdowała się w posiadaniu książąt oleśnickich. Właściciele drugiej połowy miasta, należącej do książąt oświęcimskich (Jana I, Jana II i Jana III) oraz cieszyńskich (Przemysława I Noszaka, Przemysława Młodszego, Kazimierza i Jana IV), nie przekazywali pieniędzy na szpital opolski.