Na początku XVI wieku, według urbarza z 1534, mieszczanie gliwiccy w dalszym ciągu wpłacali fundusze na tenże szpital. Gliwice w XVI w. liczyły 150 domów, z czego 1/4 za rządów Jana II Dobrego płaciła czynsz do Opola. Według informacji zawartych w urbarzu okres podziału miasta zakończył się w 1482.

Do książąt oświęcimskich należało 3/4 miasta, tj. część południowa oraz działki leżące w sąsiedztwie kościoła Wszystkich Świętych i bramy Raciborskiej (Kozielskiej). Pozostałe parcele leżące w północno-wschodniej części miasta blisko bramy Bytomskiej stanowiły własność książąt oleśnickich, co potwierdza fakt, że wzniesiono szpital św. Trójcy przy drodze do Trynku na gruncie należącym do Konrada III Starego. Został on zbudowany za bramą Bytomską, czyli w sąsiedztwie tej części terytorium, która należała do książąt oleśnickich. Druga część miasta przypadła książętom oświęcimskim.

Większa część miasta oraz południowo-zachodnie tereny przed 1372 należały Jana IV, księcia gliwickiego. W siódmej dekadzie XIV w. mógł je posiadać Jan I Scholastyk – rządził on tu do 1372.