W praktyce takie zachowania częściej określa się jako czynienie użytku z prawa albo z przyznanej kompetencji niż jako stosowanie prawa.

Najczęściej termin „stosowanie prawa” jest używany w pierwszym, najwęższym znaczeniu.

Kompetencja do stosowania prawa

Stosowanie prawa w znaczeniu wąskim wiąże się z kompetencją podmiotu dokonującego określonej czynności konwencjonalnej. Podmiot stosujący prawo musi być upoważniony przez normy prawne do dokonania czynności, z którą prawo wiąże określone następstwa prawne.

Samo poznawcze ustalenie przez daną osobę, jakie skutki prawne wiążą się z określonym stanem faktycznym, nie stanowi w tym ujęciu stosowania prawa. O stosowaniu prawa można mówić wtedy, gdy podmiot dokonuje odpowiedniej czynności jako podmiot mający kompetencję do wywołania przypisywanych jej następstw prawnych.

Od kompetencji do stosowania prawa należy odróżnić obowiązek uczynienia z niej użytku. Jedna norma może udzielać organowi kompetencji do rozstrzygania określonych spraw, natomiast inna norma może nakazywać mu korzystanie z tej kompetencji w określonych okolicznościach.

Stosowanie prawa a realizowanie i przestrzeganie normy