Na przełomie roku 1959 i 1960 przebywał na 4-miesięcznym stażu naukowym w Instytucie Medycyny Sądowej Uniwersytetu Wiedeńskiego. W dniu 1 grudnia 1965 r. Śląska Akademia Medyczna przyznała mu habilitację (rozprawa habilitacyjna „Badania nad współczynnikami rozmieszczenia i spalania alkoholu u ludzi”), a dwa lata później uzyskał stanowisko docenta, zaś w 1974 r. tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1990 r. otrzymał tytuł, a w 1991 stanowisko profesora zwyczajnego.
Od 1975 r. był kierownikiem Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Po powstaniu „Solidarności” współtworzył jej struktury na Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach i uczestniczył w pracach nad ustawą o szkolnictwie wyższym. W 1980 r. był jednym z kilku profesorów, którzy doprowadzili do podjęcia uchwały o odwołaniu rektora i rozwiązaniu senatu. Wkrótce potem został wybrany na dziekana Wydziału Lekarskiego Śląskiej Akademii Medycznej w pierwszych demokratycznych wyborach na uczelni, ale podał się do dymisji w proteście przeciwko represjom stanu wojennego w kwietniu 1982 r., za co był szykanowany. W 1983 r. podpisał petycję 51 osób ze świata nauki i kultury z województwa katowickiego do Sejmu, w której wezwano władze do uwolnienia więźniów politycznych, za co był szykanowany i inwigilowany. W 1984 r.