1865), teatrów w Aleksandrii oraz w Kopenhadze.

Twórczość W swojej twórczości bardzo szybko przystosował się do klimatu architektonicznego Królestwa Polskiego, a w szczególności Warszawy, która w pierwszych dekadach XIX w. żyła jeszcze tradycjami klasycystycznej epoki stanisławowskiej i tej architektury, która pod koniec XVIII w. osiągnęła wysoki i odrębny poziom w interpretacji form klasycystycznych, wpływając na stworzenie na początku XIX w. całkowicie samodzielnej neoklasycznej szkoły warszawskiej.

Twórczość architektoniczna Corazziego w latach 1819–1847 w Polsce pokrywa się z dwoma zasadniczymi okresami przejawów myśli architektonicznej w szkole warszawskiej. Lata 1815–1830 obejmują okres ostatecznego kształtowania się form neoklasycznych, a lata 1831–1850 interpretacje tych form w atmosferze coraz bardziej rozkwitającego romantyzmu w sztuce.

Najbardziej charakterystyczny dla Corazziego jest okres pierwszy, kiedy zarówno warunki, jak i tematy podejmowanych przez niego zadań były wyrazem programu polityki ministra Lubeckiego.