W drugiej połowie XVII w. tak pisał o mieście anonimowy autor „Węgierskiego Simplicissimusa”: Sabinów jest wolnym miastem królewskim w Górnych Węgrzech, ma dwa kościoły, słowacki i niemiecki, lecz o pół godziny stąd jest już wszystko czysto węgierskie. Miasto jest malutkie, jednak ma okazały ratusz, pod którym tylko miasto prowadzi wyszynk wina. Kto kupi pół miarki, musi zapłacić też za gliniane naczynie i może po każdym półmiarku wina naczynie rozbić. Tamtejsze kobiety i dziewczęta stanu wolnego warzą bardzo dobre piwo. Miasto leży w dole pomiędzy dwiema ładnymi górami. Woda tam dobra (porusza dwa młyny), a nosi miano Torysy. Wzgórza i przedmieścia pełne są ślicznych ogrodów, a w nich wiele śliw. W każdym niemal ogrodzie stoi mała suszarnia (…). Choć tak małe, miasteczko to miało jednak wiele dogodności, a jadła pod dostatkiem"Węgierski bądź Dacki Simplicissimus", przekład Danuta Reychmanowa, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1967, s. 136-137.