26 czerwca stoczył nierozstrzygniętą bitwę pod Sołami z korpusami generałów Nikołaja Zubowa i Bennigsena (siły rosyjskie około 5 tys. żołnierzy i 16 armat, siły litewskie – około 4 tys. żołnierzy i kosynierów). W bitwie wykazał duże zdolności dowódcze. Po tej bitwie złożył dymisję. Po wyjaśnieniu intryg został przez Kościuszkę 15 lipca wyznaczony na dowódcę Dywizji Nadnarwiańskiej, w której rozwinął szeroką działalność patriotyczną. Dywizja ochraniała pogranicze żmudzkie i nadnarwiańskie i prowadziła działania osłonowe. Podczas spotkania z Kościuszką w obozie gen. Stanisława Mokronowskiego Jasiński został 29 września wyróżniony złotą obrączką nr 37 z wygrawerowanym napisem: Ojczyzna Obrońcy Swemu.
Odwrót i śmierć W związku ze zbliżaniem się wojsk Aleksandra Suworowa (około 24 tys. żołnierzy i 82 działa) Kościuszko zarządził odwrót na Warszawę. Jasiński opuścił Grodno i po trzech tygodniach marszu i kilku stoczonych bitwach nad Narwią 10 października przybył do Warszawy i zajął obronę na Pradze. W Warszawie toczył się spór polityczny o kierownictwo nad powstaniem i jego dalsze losy. Jasiński był zwolennikiem odsunięcia przeciwników powstania od władzy i poparł Hugona Kołłątaja w jego dążeniu do kontynuowania walki opierając się na ludzie. Wojska powstańcze liczyły 13 637 ludzi i zostały podzielone na 3 fronty. Gen.