W Tasmanii więcej niż połowa jego zasięgu jest objęta przez miejsce światowego dziedzictwa UNESCO Tasmanian Wilderness.
Relacje międzygatunkowe Na gryzonie te polują zdziczałe koty domowe, szczególnie w pobliżu ośrodków narciarskich, oraz introdukowane lisy rude. Zdziczałe króliki, zające, konie, świnie i jelenie degradują ich siedliska i konkurują o pokarm.
Zagrożeniem dla siedlisk zajączkoszczurka jest także ekspansja introdukowanych roślin, takich jak wierzba, jeżyna, kłosówka wełnista i żarnowiec miotlasty. Lokalnie wrzosowiska atakuje także pasożyt Phytophthora cinnamomi, powodując zanikanie sprzyjającej gryzoniom roślinności.
Relacja z człowiekiem Gatunek ten nie ma ekonomicznego znaczenia dla człowieka. W schroniskach narciarskich i budynkach może zostać pomylony z obcymi gatunkami gryzoni, uznawanymi za szkodniki. Także ludzka działalność rekreacyjna może stanowić dla niego zagrożenie.
Zajączkoszczurek szerokozębny jest przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody uznawany za gatunek bliski zagrożenia. W Australii jest uznawany za gatunek narażony, ale uznaje się, że obecnie nie jest potrzebny osobny plan ratowania gatunku.