zdolność do kolonizowania nowych obszarów może być u tego gatunku ograniczona. Decydująca jest dostępność kryjówek, bliskość wód płynących i dostępność traw. W obszarach alpejskich zajączkoszczurek preferuje siedliska ze skałami i zaroślami (w tym kleszany i Phebalium). Na Tasmanii jego występowanie jest ograniczone do formacji tussock, tworzonej przez Gymnoschoenus sphaerocephalus () i sąsiednich ekotonów, oraz wilgotnych turzycowisk i wrzosowisk, zaś w obszarach piętra alpejskiego występuje na izolowanych terenach trawiastych powyżej zasięgu zgryzania przez kangury.

Populacja i zagrożenia Zajączkoszczurek szerokozębny jest zagrożony przez utratę i postępującą degradację środowiska. Pożary buszu mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie lub prowadzić do utraty siedlisk. Przewiduje się, że postępujące ocieplenie klimatu zwiększy częstotliwość susz i pożarów, a także zmniejszy dostępność ochronnej pokrywy śnieżnej zimą, co zwiększy presję drapieżniczą. Gatunek występuje na obszarach chronionych, w tym w Parku Narodowym Kościuszki, Parku Narodowym Alpine, Wilsons Promontory i Parku Narodowym Great Otway.