Belwederska manufaktura upadła w 1783 z powodu zbyt wysokich kosztów produkcji i konkurencji ze strony założonej w 1779 manufaktury Bernardiego i Wolffa na Bielinie.
W wyniku nacisków króla w 1770 Belweder znalazł się w granicach obszaru otoczonego okopami Lubomirskiego.
Stanisław August Poniatowski planował zburzenie starego pałacyku i wzniesienie na jego miejscu reprezentacyjnego pałacu. Autorem jednego z trzech przygotowanych projektów był Jan Chrystian Kamsetzer. Żaden z nich nie został jednak zrealizowany.
Po śmierci króla Belweder przeszedł na własność jego bratanka Józefa Poniatowskiego, który w 1808 za długi przekazał go Onufremu Kickiemu.
Lata 1818–1918 W 1818 córka Onufrego Kickiego Teresa Kicka sprzedała Belweder rządowi Królestwa Polskiego z przeznaczeniem na siedzibę wielkiego księcia Konstantego.