W latach 1818–1822 pałac został całkowicie przebudowany według projektu Jakuba Kubickiego. Znajdującemu się na krańcach miasta pałacowi architekt nadał charakter wiejskiej rezydencji. Powstał klasycystyczny budynek składający się z piętrowego korpusu głównego oraz dwóch parterowych skrzydeł dostawionych pod kątem prostym. W obu elewacjach korpusu głównego architekt umieścił czterokolumnowe jońskie portyki z balkonami. Od strony ulicy zbudowano żelazne ogrodzenie z kamiennymi słupami. Rozbudowano przylegający do pałacu niewielki ogród z tarasem widokowym, a pod skarpą wytyczono ogród ze stawem o nieregularnej linii brzegowej i wyspą porośniętą drzewami.

Ponieważ przy pałacu brakowało miejsca na budynki gospodarcze, do Belwederu przyłączono działkę położoną naprzeciwko, pomiędzy obecną ul. Klonową a okopami Lubomirskiego. W latach 1819–1820 wzniesiono tam trójskrzydłowy pawilon mieszczący stajnię i wozownię, a w latach 1823–1824 maneż. Zbudowany na planie prostokąta budynek belwederskiego maneżu jest jedynym zachowanym tego typu obiektem w Warszawie.

Wielki książę mieszkał w Belwederze wraz ze swoją żoną, noszącą tytuł księżnej łowickiej Joanną Grudzińską, do wybuchu powstania listopadowego. W tym czasie w Belwederze, w Sali Niebieskiej (współcześnie nazywanej Salą Pompejańską) kilkakrotnie koncertował Fryderyk Chopin.