.40 Smith & Wesson (.40 S&W, .40 Auto) – amerykański nabój pistoletowy, powstały na bazie skróconej łuski 10 mm Auto. Wystrzelony pocisk posiada prędkość początkową i zasięg porównywalny do naboju 9 × 19 mm, ale większy kaliber i masę, zbliżoną bardziej do naboju kalibru .45 ACP, a więc i większą siłę obalającą. Zadecydowało to o wysokiej popularności tej amunicji.
Historia W 1983 roku kalifornijska firma Dornaus & Dixon opracowała pistolet Bren Ten. Strzelał on nową amunicją,10 mm Auto, produkowaną na zamówienie firmy Dornaus & Dixon przez szwedzką firmę Norma AB. Duża długość naboju 10 mm Auto utrudniała przystosowanie do tego naboju istniejących typów pistoletów, a duży odrzut strzelającej nim broni utrudniał sprzedaż.
W 11 kwietnia 1986 roku w Miami w czasie próby aresztowania dwóch przestępców (incydent szeroko znany jako FBI Miami Shootout) zginęło dwóch agentów FBI, a trzech zostało ciężko rannych. Jak wykazała sekcja zwłok obaj przestępcy pomimo otrzymania śmiertelnych ran w pierwszych sekundach starcia (jeden z nich został trafiony w głowę, drugi dwukrotnie w klatkę piersiową), byli zdolni jeszcze przez kilka minut poruszać się i prowadzić celny ogień do agentów.