Procedura współdecydowania – (uregulowana dawnym art. 251 TWE) w okresie przed Traktatem z Lizbony była jedną z najczęściej stosowanych procedur stanowienia prawa we Wspólnocie Europejskiej, która jako jedyna z pozostałych (procedura zgody, współdecydowania, współpracy, konsultacji) nadawała Parlamentowi Europejskiemu kompetencje prawodawcze równe Radzie Unii Europejskiej. Procedura ta była wykorzystywana zwykle we wszystkich obszarach ustawodawstwa z wyjątkiem rolnictwa, rybołówstwa, podatków, polityki handlowej, pomocy państwa, polityki gospodarczej, konkurencji i Unii Gospodarczej i Walutowej.
W obecnej Unii Europejskiej zastąpiona zwykłą procedurą ustawodawczą.
Składała się z trzech etapów: pierwszego czytania, drugiego czytania, trzeciego czytania połączonego z postępowaniem pojednawczym. Mogła zakończyć się po każdym z tych trzech etapów, jeśli Rada i Parlament osiągały porozumienie.
Jeśli po pierwszym czytaniu Rada zaakceptowała wszystkie poprawki Parlamentu lub Parlament nie zgłosił żadnych poprawek, Rada mogła przyjąć dany akt prawny. Wtedy procedura kończyła się po pierwszym czytaniu. Jeśli wystąpiły rozbieżności Rada ogłaszała tzw.