wspólne stanowisko, które trafiało do drugiego czytania w Parlamencie.
Od chwili ogłoszenia przez Radę wspólnego stanowiska, Parlament miał trzy (w wyjątkowych wypadkach cztery) miesiące na jego przyjęcie, odrzucenie lub poprawienie. W przypadku przekroczenia terminu, dany akt legislacyjny uznawało się za przyjęty. Do odrzucenia wspólnego stanowiska lub wprowadzenia do niego poprawek potrzebna była bezwzględna większość głosów. Art. 62 Regulaminu PE ograniczał poprawki do takich, których celem było:
przywrócenie w całości lub w części stanowiska Parlamentu z pierwszego czytania lub osiągnięcie kompromisu pomiędzy Radą a Parlamentem lub zmianę tych elementów wspólnego stanowiska, które nie zostały zamieszczone w pierwotnym projekcie lub uwzględnienie nowego faktu lub sytuacji prawnej.
Nowe prawo przyjmowano, jeśli Rada zaakceptowała poprawki Parlamentu. Jeśli poprawki Parlamentu odrzucano, zwoływano wówczas tzw. komitet pojednawczy (koncyliacyjny).
W skład komitetu pojednawczego wchodziło 27 delegatów Rady oraz 27 delegatów Parlamentu. Jego celem było wypracowanie kompromisowej wersji tekstu legislacyjnego. Jeśli kompromisu nie osiągano lub zostawał on odrzucony przez Parlament w trzecim czytaniu, akt legislacyjny nie był przyjmowany.
Zobacz też Zwykła procedura ustawodawcza w Unii Europejskiej
Linki zewnętrzne
Kategoria:Prawo Unii Europejskiej