Późniejszy okres Linia kolejowa Jingguang, ważne połączenie Pekinu z Kantonem została przerwana na 18 dni, podobnie jak inne kluczowe linie komunikacyjne. Chociaż do pomocy po katastrofie skierowano 42 618 żołnierzy Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, to cała łączność z miastami została odcięta. Dziewięć dni później powódź nadal więziła ponad milion ludzi, którzy polegali na zrzutach żywności z samolotów i do których ratownicy nie byli w stanie dotrzeć. Uwięzionych ocalałych z powodzi dziesiątkowały choroby i głód. Szkody w obszarze Zhumadian oszacowano na około 3,5 miliarda renminbi (513 milionów dolarów).

Następstwa Ukrywanie katastrofy i jej późniejsze odtajnienie Po katastrofie Komunistyczna Partia Chin i chiński rząd publicznie milczały, zabraniając mediom informowania o katastrofie.

W 1987 roku Yu Weimin (于为民), dziennikarz „Henan Daily” napisał książkę o katastrofie, a w 1995 roku agencja informacyjna przejęła inicjatywę i opublikowała publicznie szczegóły dotyczące katastrofy. Na poziomie oficjalnym książka Wielkie powodzie w historii Chin () po raz pierwszy ujawniła publicznie część informacji;