W latach 1879–1880 uczył historii w C. K. II Gimnazjum we Lwowie, następnie podjął pracę jako skryptor w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich we Lwowie. Od 1883 pracował w Bibliotece Uniwersytetu Lwowskiego, dochodząc do stanowiska kustosza (1893) i zastępcy dyrektora (1895). Był również od 1902 konserwatorem dla Galicji Wschodniej. W 1905 przeniósł się do Krakowa, gdzie został dyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej i kierował nią do 1926. Od 1920 jako profesor honorowy prowadził na Uniwersytecie Jagiellońskim wykłady z historii Polski i Litwy XV i XVI wieku. Pracował również w innych bibliotekach krakowskich – był zastępcą dyrektora Biblioteki Książąt Czartoryskich (1920, 1929–1930) i inspektorem Biblioteki Polskiej Akademii Umiejętności (PAU) (1927–1933).
W 1907 został powołany na członka korespondenta Akademii Umiejętności w Krakowie, w 1920 został jej członkiem czynnym (już po zmianie nazwy na Polska Akademia Umiejętności). Należał także m.in.