Dialekt terski (, ) – najbardziej wysunięty na zachód dialekt słoweński, należący do grupy dialektów przymorskich, używany we włoskim regionie Friuli-Wenecja Julijska nad rzeką Torre (). Dialekt ten jest zachowany tylko szczątkowo. Bogaty wkład w badania nad dialektem terskim miały materiały zebrane przez Jana Niecisława Baudouina de Courtenaya.
Dialekt terski jest szczególnie bliski dialektowi briskiemu i nadiskiemu, wraz z którymi tworzy grupę dialektów weneckich języka słoweńskiego. Wykazuje także wiele nawiązań do dialektu rezjańskiego.
Cechy językowe Do charakterystycznych cech fonetyki dialektu terskiego należą: przejście prasłowiańskich *ę, *ǫ w sylabach długich w wąskie ẹ̄, ọ̄, np. zệc, zộb < psł. *zajęcь, *zǫbъ, rozwój długiego sonantycznego *l̥ w ọu̯ (wobec ū w dialekcie briskim i nadiskim), a krótkiego w u, np. pọ̏u̯n, wọ̏u̯k, buχȁ < psł. *pĺ̥nъ, *vĺ̥kъ, *blъχa, zachowanie ć i šć, np. rećẹ̏, sjȅć < psł. *reťi, *sěťi, przejście -m > -n na końcu wyrazu, np. já-ren < psł. *ja grędǫ ‘idę’, mieszanie -ọ i -u w wygłosowych zgłoskach nieakcentowanych, np. májọ~máju ‘mają’, , częste akanie, tj. przejście nieakcentowanych ẹ, lokalnie też o, w a, np. valȉk, taȁ, patọ̏k, wadȁ, kakȕọš, por.