, , , , .
Do cech morfologii dialektu terskiego, które odróżniają go od innych dialektów słoweńskich, należą: niejasnego pochodzenia końcówka dopełniacza liczby mnogiej -ẹ́, pierwotnie w rzeczownikach żeńskich, np. ọu̯cẹ́, ale szerząca się też do rzeczowników męskich, np. vọu̯kẹ́, por. , , w rzeczownikach zanik kategorii liczby podwójnej, jeśli nie liczyć form mianownika i biernika, nawiązująca do dialektu rezjańskiego, zaświadczona już w XV wieku forma liczebnika dvarệdi ‘20’, a także liczenie dwudziestkami, rozbicie systemu zaimków osobowych pod wpływem włoskim na zaimki samodzielne i wyrażające jedynie osobę i rodzaj czasownika, tak np. ja samodzielne i ji~jẹ w funkcji wskaźnika, np. já jẹ-nẹ-γrẹ́n vèć ‘ja nie pójdę więcej’; podobnie oni : ni~nẹ, powstały pod wypływem romańskim tryb łączący, tworzony za pomocą obowiązkowej partykuły ke i formy trybu rozkazującego, np. bi tiẹ́la, ke vi diẹ́lẹjta ‘chciałaby, abyście pracowali’ .
Charakterystycznym zjawiskiem w składni jest czas przyszły ze słowem ‘chcieć’, nieznany na ogół dialektom słoweńskim, za to typowy dla innych języków południowosłowiańskich, np. ću jitȉ ‘pójdę’. To zjawisko łączy dialekt terski z rezjańskim, por.