Podpięcie to pozwoliło Stanom Zjednoczonym pozyskać kluczowe informacje na temat misji realizowanych przez sowieckie okręty podwodne, ale również dało ono dostęp do sowieckich projektów pocisków balistycznych. Operacja „Ivy Bells” stała się jednym z głównych oraz najpewniejszych źródeł informacji na temat sowieckich projektów zbrojeniowych oraz potencjału nuklearnego.
Negocjacje SALT II Głównym dowodem wielkiej wartości informacji, jakie przyniosły taśmy „Ivy Bells”, były negocjacje umów SALT II w 1973 roku, a więc zaledwie rok po sukcesie operacji. Dzięki posiadaniu dokładnych danych dotyczących potencjału atomowego ZSRR, strona amerykańska mogła o wiele lepiej dostosować założenia umowy. Taśmy przyniosły również przewagę w sferze psychologicznej. Rząd USA był całkowicie pewny, iż władze ZSRR boją się wojny z USA, co dało możliwość wywarcia na Sowietach większej presji w trakcie rozmów dotyczących umowy rozbrojeniowej.