Ale fizycznie, jeden plik może być rozrzucony w kilku miejscach na dysku.
Bardzo często odnosząc się do słowa maszynowego nowoczesnego komputera odnosi się także do wirtualnych adresów pamięci. Na przykład komputer, o którym mówi się „32-bitowy”, traktuje pamięć jako zestaw wartości 32-bitowych; Komputer adresujący bajtowo, mogąc na jeden adres przeznaczyć 32-bity, może mieć przestrzeń adresową wielkości bajtów, czyli 4 gigabajtów. Starsze komputery często obsługiwały adresy większe od ich słowa maszynowego, w przeciwnym razie ich pamięć byłaby nierozsądnie mała. Na przykład 8-bitowy mikroprocesor MOS Technology 6502 obsługuje adresy 16-bitowe. Gdyby były one 8-bitowe, pamięć miałaby rozmiar 256 bajtów. Podobnie, 16-bitowy Intel 8086 obsługuje adresy 20-bitowe mogąc zaadresować 1 megabajt, a nie 64 kilobajtów. Komputer o architekturze 64-bitowej może zaadresować bajtów (16 eksabajtów), ilość pamięci uważaną za praktycznie nieskończoną.
Zależnie od architektury, sprawność komputera może być obniżana przez „niewyrównany” dostęp do pamięci.