Dzieło potraktowano jako dokument historycznoliteracki zawierający repertuar pewnych chwytów warsztatowych charakterystycznych dla prozy lat 30. XX wieku, a także jako nieoczekiwanie odkrywczą manifestację ponadczasowych prawd wyrażonych za pomocą instrumentarium psychologizmu ostatnich lat dwudziestolecia międzywojennego. Zalicza się je właśnie do nurtu psychologizmu tamtych czasów. Pytania formułowane przez autora na kartach dzieła wskazują na powiązania z twórczością Zofii Nałkowskiej, Marii Kuncewiczowej, Michała Choromańskiego, czy Stefana Otwinowskiego. Odpowiedzi na nie wykraczają poza standardową powieść psychologiczną. Breza rozważa również przyczyny konfliktów międzyludzkich, źródła przemian uczuciowych, genezy skrajnych emocji, zwłaszcza zawiści, a także spustoszenia jakie wywołują negatywne uczucia. Jan Bełkot, w swojej monografii pisarstwa Brezy, stwierdził, że „Zawiść” jest spowiedzią, wyznaniem, wielkim monologiem człowieka zatrutego nienawiścią, wstrząśniętego tragiczną i zagadkową śmiercią przeciwnika. Narrator zachowuje się jak na psychoanalitycznym seansie. W koło odtwarza dawne konflikty, wydobywając je z mroków i przywołując do świadomości.