Widoczne jest wyostrzenie ocen poszczególnych kierunków politycznych (prawicowych), stonowanie innych (lewicowych) oraz ślady modyfikacji co do narracji, kompozycji i treści dzieła (prawdopodobny wynik ingerencji cenzury). W latach 50. XX wieku trudno było opisać zdezorientowany, rozbity i zmuszony do różnych kompromisów ruch komunistyczny w Polsce drugiej połowy lat 30. XX wieku.

Osią kompozycyjną utworu jest zasada dopełniania obrazu forum politycznego i odkrywania ukrytych motywów działań politycznych. Relacja przyczynowo-skutkowa nie jest dla autora istotna. Michał Głowiński wskazał, że panoramiczna kompozycja dzieła dopuszcza występowanie elementów heterogennych i nie połączonych z całością związkiem koniecznym. Wiele wskazuje na to, że Breza inspirował się w zakresie kompozycji zasadami unanimizmu, w tym Ludźmi dobrej woli autorstwa Julesa Romainsa.