Komitet Obrony Kraju (KOK) – organ do spraw obronnych, kolejno: Rady Ministrów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1959–1983), Rady Państwa PRL (1983–1989), Prezydenta PRL (1989–1990) i wreszcie Prezydenta RP (1990–2002).

Historia Komitet Obrony Kraju powołany został uchwałą nr 66 Rady Ministrów z dnia 18 lutego 1959 roku. Nawiązujący do przedwojennego Komitetu Obrony Rzeczypospolitej KOK miał uprawnienia do bieżącej koordynacji i nadzorowania realizacji zadań obronnych przez inne organy państwowe, działając pod przewodnictwem Prezesa Rady Ministrów. Z chwilą wprowadzenia w kraju stanu bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa państwa pełnię władzy przejąć miałby właśnie KOK złożony z kierownictwa partii i rządu. W skład komitetu miało wchodzić jedenastu członków odpowiedzialnych za odpowiednio zgrupowane ministerstwa i instytucje państwowe, z określonymi minimalnymi, niezbędnymi do funkcjonowania stanami osobowymi. Był to tzw. Układ Funkcjonalny w systemie Obrony Terytorium Kraju, w którym KOK stanowił jednostkę centralną nadzorująca pracę wojewódzkich komitetów obrony. Komitet zyskał umocowanie prawne na mocy ustawy o powszechnym obowiązku obrony z 21 listopada 1967 r., która powierzała mu określanie zagrożeń dla bezpieczeństwa państwa i kierowanie całokształtem spraw z tym związanych. Uchwała KOK z 7 grudnia 1981 r.