rozszerzyła kompetencje wojewódzkich komitetów obrony, dzięki czemu miały one być strukturami odpowiedzialnymi za wprowadzenie i utrzymanie stanu wojennego. Pomimo to, wojewódzkie komitety obrony poza pewnymi wyjątkami nie odegrały w czasie stanu wojennego znaczącej roli.

Po stanie wojennym Sejm dokonał na mocy ustawy z 1983 r. rozdzielenia funkcji Prezesa Rady Ministrów i Przewodniczącego Komitetu Obrony Kraju, przypisując zarazem temu ostatniemu stanowisku, obieranemu odtąd przez Sejm, nową godność zwierzchnika sił zbrojnych PRL. Pomimo iż Sejm mógł teoretycznie wybrać na stanowisko przewodniczącego KOK dowolnego obywatela PRL, to w praktyce powstał zwyczaj wybierania na tę funkcję wyłącznie urzędującego Przewodniczącego Rady Państwa. Towarzyszyła temu zmiana usytuowania ustrojowego Sekretariatu KOK, który zmienił podległość z Rady Ministrów na Radę Państwa, a ta ostatnia zyskała zarazem uprawnienie do mianowania na okres wojny Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych PRL. Ponadto zdefiniowany został wówczas w ustawodawstwie kolejny typ stanu nadzwyczajnego, tj. stan wyjątkowy, a w przypadku jego wprowadzenia KOK miał kierować przywracaniem porządku w państwieUstawa z 21 listopada 1983 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. 1983 nr 61 poz. 278). W II połowie lat 80.