W lipcu 1930 roku został mianowany dyrektorem Kopalni Doświadczalnej „Barbara” i Centrali Ratownictwa Górniczego w Mikołowie, którą to funkcję pełnił do wybuchu II wojny światowej.
Po wybuchu wojny wyjechał wraz z rodziną na kresy wschodnie II RP i dalej w kierunku Rumunii, ale nie wybrał emigracji. W latach 1939–1941 przebywał w Kołomyi, początkowo pracował w Zarządzie Kopalń Węgla Brunatnego w Kołomyi, później, po zlikwidowaniu Zarządu Kopalń, jako urzędnik Magistratu Kołomyi. Po inwazji niemieckiej, od sierpnia 1941 był zatrudniony w zarządzie kopalni węgla brunatnego w Kołomyi w charakterze urzędnika technicznego (starszy inżynier).
W lutym 1944 roku, w ramach robót przymusowych został przydzielony do pracy w fabryce samochodów Fa. A. Fross Büssing w Wiedniu jako pomocnik ślusarza.
Po powrocie do Polski, od 28 czerwca 1945 roku został Dyrektorem Okręgowej Stacji Ratunkowej i Kopalni Doświadczalnej „Barbara” w Mikołowie przy Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego (CZPW) w Katowicach.