W węgierskich kręgach politycznych był wysoko ceniony za swoją kompetencję i otwartość, mimo że dał się poznać jako konsekwentny propagator interesów rumuńskich. Był jednym z sygnatariuszy programu politycznego z 1848, który wskazywał na konieczność swobody w używaniu języka rumuńskiego w Siedmiogrodzie, m.in. w szkołach i kościołach. Domagał się również, aby w węgierskim Ministerstwie Religii powstała sekcja zajmująca się szkołami i prawosławnymi cerkwiami rumuńskimi. W tym okresie stał się jednym z najzamożniejszych ludzi w Peszcie.

Był członkiem towarzystw kulturalnych, m.in. współzałożycielem Transylwańskiego Stowarzyszenia Literatury Rumuńskiej i Kultury Narodu Rumuńskiego, założonego przez prawosławnego metropolitę Sybinu, Andrzeja w 1861.

Z życia politycznego wycofał się w 1869. Został wówczas mianowany doradcą Sądu Kasacyjnego w Budapeszcie. Pracował tam do śmierci. W swoim testamencie zażądał, aby jego majątek powrócił do „tej części narodu rumuńskiego na Węgrzech i w Transylwanii, która należy do prawa prawosławnego”. Dyspozycja ta miała być realizowana za pomocą fundacji. Pierwsza taka fundacja funkcjonowała w latach 1870-1917, udzielając stypendiów młodzieży rumuńskiej. Po 1918 jej siedziba została przeniesiona do Sybinu, ale większość jej aktywów pozostała na terenie Węgier.